Crónicas dun mañonés III

Hoxe deixámosvos a continuación de “Crónicas cubanas dun mañonés III”.

“Xa vai pola terceira crónica da nosa viaxe a Cuba que facemos, e aínda non saímos do cemiterio de Colón, pero o certo é que da para iso e moito máis.

Como xa dixemos, visitar ese cemiterio é visitar parte da Historia da nosa terra. As pegadas da emigración galega están presentes nos panteóns, nas lápidas, nos apelidos, nos epitafios.

IMG-20171111-WA0015 (1)
Carlitos,á dereita da fotografía

O noso, o da Unión Mañonesa, está ao coidado de Carlitos.

Carlitos é un home tamaño estándar. Recíbenos cun soriso sincero baixo a súa gorra publicitaria, lucindo camisa branca de manga curta e pantalón de faena azul, cunha das dúas perneiras algo recollida, e uns zapatos gastados polo tempo e o traballo. No seu pulso esquerdo unha pulseira de contas verdes, amarelas, vermellas e negras.

– Usted es santero, ¿no? Esa pulsera verde y amarilla ya la he visto a otras personas y sé que tiene que ver con ello, y que habla del poder de comunicar e influir en otras personas pero, ¿qué significan esas cuentas rojas y negras que llevan en el centro?

– Significa que soy babalawo (sacerdote) de Elegguá.

– Pero usted también es cristiano (unha cruz pendura dunha cadeiña arredor do seu pescozo)

– Sí.

Carlitos ábrenos a porta do panteón da Unión Mañonesa. Cinco cadeiras elévannos ata diante o altar. Nel, unha figuriña.

– San Antonio. En mi pueblo hay mucha devoción a este santo.

Carlitos sorrí (él sabe, pero eu aínda non, que San Antonio é Elegguá, dono do destino que fai feliz ou infeliz a unha persoa) e despois de ensinarnos o panteón sinálanos e dille a berros a dous operarios que botan o tempo sentados nunha sepultura:

– Son de Mañón. En Galicia. De ahí viene lo de Unión Mañonesa.

Os outros fan un aceno neutro. Carlitos déixanos abandoados. Reclámano. Ten negocios aos que atender. O que cobra do Estado, e os 100 pesos cubanos por coidar o panteón da UM non da para vivir.

Dalí, e na procura da saída, damos co panteón dos Naturales de Ortigueira.

IMG_20171021_123334

Inmenso en comparanza á maioría dos panteóns do Colón. Bonito? Segundo se vexa. Disque está inspirado na igrexa de San Adrián de Veiga. Pode ser. Non imos ser nós os que digamos que non.

Francisco, un home maior, fraco, humilde, amable, ábrenos as portas e abraianos cando dí:

– Este panteón tiene 3 pisos. Este en el que estamos y dos bajo nuestros pies.

Percorremos os corredores flanqueados polos nichos a tres alturas.

– Pero, canta xente hai aquí soterrada?, pensa ún (ten capacidade para 727 nichos e 4.458 oseiras)

A imaxe de Santa Marta, patrona de Ortigueira, preside o altar maior do panteón. Identificámola ainda non sendo crédulos. Uns pesos cubanos cambián de mán.

– Muchas gracias. No sabe lo bien que nos vienen estas ayudas.

Sabémolo. A xubilación en Cuba non chega para nada.

Deixamos o cemiterio coa mágoa de non terlle adicado máis tempo. Cantas vidas, historias, segredos… Canta emigración non retornada.”

O Mañonés.

 

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close